کار جنون ما به تماشا کشیده است 

گفتم تو هم بیا که تماشای ما کنی 

 

یک نفر اینجا بزرگ شده

که دیگر صدایش در نمی آید...

1. به خودم آمدم دیدم حوله به تن نشسته ام لبه ی تخت و غرق در یک خیال علمی تخیلی محض بی ربط که اصلا نمی دانم یهو از کجا پیدایش شده بود توی ذهنم و انصافا که بار طنز نهفته ای هم داشت ، شیطنت های کودک درون تا ناخودآگاه آدمی هم پیش می رود آیا ؟

2. اینکه احساس درونی یک نفر را که اتفاقا پنهانش هم می کند از روی رفتارش و لحنش و نگاهش به راحتی بفهمی و حس کنی یعنی یا تو داری شبیهش می شوی یا شبیه تو می شود ...

3.ملزم می کنم خودم را و شاید چهره ی تکلیفی ِحقی است برگردنم که تا امروز شانه از زیرش خالی می کرده ام